Elvir Muriqi-Biografia

BIOGRAFIA

Elvir Muriqi ka një histori shumë të veçantë. Ai ka udhëtuar drejt Shteteve të Bashkuara të Amerikës në vitin 1996, ndërsa në Kosovë ishte shpallur kampion në kikboks që në moshën 15-vjeçare.

Ka emigruar në Bronks të Nju Jorkut, lagja e famshme nga e cila kanë dalë shumë boksierë të klasit botëror.

Në fakt edhe në Shtetet e Bashkuara fillon me sportin e kikboksit dhe atë me mjaft sukses. Shpallet kampion i Amerikës Lindore si dhe kampion i tri shteteve federale amerikane Nju Jork, Nju Xhersi e Konektikat. Të gjitha këto i arrin me një rekord prej 18 fitoresh të njëpasnjëshme pa pësuar asnjë humbje të vetme.

Pas kësaj fillon boksin amator duke boksuar në kategorinë gjysmë të rëndë dhe të rëndë. Shpërthimi i tij i parë në ringun e boksit ngjan në prill të vitit 1998 kur fiton në arenën e famshme të “Madison Square Garden” turneun prestigjioz “Golden Gloves”, turne të cilin e kanë fituar të gjithë boksierët që më vonë kanë bërë historinë e boksit profesionist (Rocky Marciano, Muhammad Ali, George Foreman, Joe Frazier, Sugar Ray Leonard, Sonny Liston, Roy Jones Jr, Evander Holyfield, Mike Tyson, Oscar de la Hoya etj.). Në ndeshjen finale të këtij turneu Muriqi bën një paraqitje të mrekullueshme saqë komentatori i famshëm amerikan Gil Clancy e quan “talenti më i mirë që kam parë ndër vite”.

Pavarësisht interesit të madh nga promoterë të ndryshëm, Muriqi nënshkruan kontratë me një menaxher lokal nga Nju Jorku në mënyrë që të qëndrojë më afër familjes së tij.

Në ringun profesionist debuton më 19 qershor të vitit 1998 duke shënuar fitore me nokaut në rundin e parë përballë Nick Robles në një duel të zhvilluar në Atlantik Siti në Nju Xhersi. Që atëherë ai bokson në rang profesionisti duke regjistruar fitore pas fitoreje. “Kosova Kid” shënon një fitore të paharrueshme më 23 korrik të vitit 2002 kundër Sam Ahmad. Në rundin e parë shënohen tre nokdaune, dy nga Ahmad dhe një nga Muriqi. Muriqi bie në dysheme edhe dy herë të tjera në rundin e dytë por tregon se është një luftëtar me zemër të madhe duke u ngritur në këmbë dhe duke fituar duelin me nokaut në rundin e tretë. Ky duel do të vlerësohet më pas dueli më i mirë i vitit nga televizioni prestigjioz amerikan ESPN.

Pas dy humbjeve zhgënjyese në vitet 2004 dhe 2005 përballë Danny Santiago dhe Oleksandr Garashchenko, Muriqi braktis kampin e “Don King”, pjesë e të cilit ishte bërë kohë më parë dhe nënshkruan një kontratë me “Star Boxing”. Në korrik të vitit 2006 rikthehet si fitimtar duke mposhtur një kundërshtar të fortë si Marlon Hayes.

Në qershor të vitit 2007 Muriqit më në fund i vie shansi që të boksojë kundër një kampioni si Antonio “The Magic Man” Tarver, një duel të cilin edhe sot e kësaj dite Muriqi dhe jo vetëm ai është i bindur se e ka fituar. Së fundmi kjo ndeshje është vlerësuar si dueli më i mirë i vitit 2007 në kategorinë gjysmë të rëndë nga revista prestigjioze amerikane “The Ring Magazine”.

Megjithë humbjen e padrejtë që pësoi nga Antonio Tarver, adhuruesit e Muriqit mund t’i gëzohen të paktën faktit se kjo “humbje” në fakt ka qenë “fitore” , sepse Muriqi fiton miliona adhurues të ri dhe i tregon botës se ai është njeri ndër bokserët më të mirë në kategorinë gjysmë të rëndë. Aktualisht ai është i 12-ti në botë në kategorinë gjysmë të rëndë, ndërsa në renditjen e boksierëve evropianë renditet në pozitën e 7-të.

HUMBJET

Humbjet e pësuara nga Elvir Muriqi janë një histori në vete. Jo rrallë boksieri shqiptar ka pasur kundër vetes përveç kundërshtarit në ring edhe faktorë të tjerë që kanë ndikuar direkt apo indirekt në epilogun e disa prej dueleve të tij.

Humbja e parë e pësuar më 24 mars të vitit 2000 kundër Dan Sheehan vjen si pasojë e diskualifikimit nga ana e gjyqtarit të ndeshjes për shkak të goditjes nën brez. Një vendim skandaloz për faktin se Muriqi ishte duke fituar bindshëm me pikë, ashtu si edhe e dëshmon në revanshin e zhvilluar në 7 korrik të po atij viti duke shënuar fitore.

Edhe humbja përballë Danny Santiago më 2 tetor 2004 vjen me një vendim skandaloz të gjyqtarit i cili e ndërpret ndeshjen në mënyrë të pa arsyeshme në rundin e katërt edhe pse Muriqi ishte në gjendje që të vazhdojë duelin. Që prej asaj dite Muriqi nuk ka heshtur së kërkuari një duel revanshi, por deri më tani Santiago gjithnjë ka refuzuar një përballje tjetër me të.

Humbja e tretë dhe më skandalozja është ajo kundër ukrainasit Oleksandr Garashchenko më 30 prill 2005. Muriqit i duhet që të qëndrojë për mëse 9 orë duke pritur fillimin e ndeshjes së tij si pasojë e organizimit të padenjë të duelit. Si për të mos mjaftuar kjo, Muriqi merr një tjetër goditje nga gjyqtarët. Dueli po fliste për të dhe dy gjyqtarë e gjykojnë ndeshjen si barazim, ndërsa i treti i vlerëson si fitore të Muriqit, por gjyqtari i ringut në rundin e fundit i jep një vërejtje teknike duke i hequr një pikë, edhe pse më parë nuk e kishte paralajmëruar asnjëherë. Një duel revanshi kundër Garashchenko ishte planifikuar për në dhjetor të vitit 2006 po në momentet e fundit ukrainasi ishte tërhequr.

Humbja e fundit përballë Antonio Tarver më 9 qershor të vitit 2007 është afërsisht një histori e ngjashme. Boksieri shqiptar dominon në shumicën e kohës gjatë 12 rundave të duelit, por pavarësisht kësaj gjyqtarët e vlerësojnë ndeshjen me rezultatin 114-114, 116-112 dhe 115-113 për Tarverin. Një vendim që është quajtur i padrejtë apo kontravers jo vetëm nga Muriqi dhe adhuruesit e tij por edhe nga një pjesë e mirë e mediave dhe analistëve amerikanë të boksit profesionist.